سه اپيزود پيوسته تقديم به استقامت امام موسي صدر
هزار و سيصد و هفت است و قم چراغان تر
و صبح آمده ... شب هرچه رو به پايان تر
و صبح آمده اما نه مثل هر صبحي
سپيده اي ست درخشان تر و فروزان تر
ورود يافته موسي به طور بار دگر
ولي نه مثل گذشته ... كمي شتابان تر-
شتاب مي كند او چون زمان كم است و زمين
چه قدر تشنه ي افكار رو به سامان تر...
چه قدرتي ست در اين دست ها و بازوها
و شعله هاي نگاهش چه قدر سوزان تر
خدا به صدر نشانده ست باز موسي را
و هرچه فرعون از واقعه هراسان تر
***
هزار و نهصد و هفتاد و هشت ميلادي ست
خبر چه تلخ و از آن چشم دوستداران، تر
خبر رسيده كه شب، ماه را نهان كرده ست
از انعكاس خبر، چشم هاي لبنان، تر
سي و سه سال گذشته ... و خانواده ي تو
به انتظار تو با زانوان لرزان تر-
هنوز هم كه هنوز است منتظر هستند
در انتظار تو و روزهاي تابان تر
***
صداي توست...ولي پشت ميله هاي قفس
كه آي مردم عادل تر و مسلمان تر
به داد اين دم زخمي در اين قفس برسيد
دمي كه هر نفسي مي شود گريزان تر
سي و سه سال زمان كمي نبوده و نيست
كه عمر مي رود و جسم ها كه بي جان تر-
شوند، وقت گذشتن ز روح نزديك است
كه هرچه سن پُرتر ؛ دردها فراوان تر
...كه سرنوشت چه در چنته دارد اين دفعه؟
خدا كند برسد روزهاي آسان تر
ارسال شده در دوشنبه, 8 اسفند 1390 توسط مطهره عباسی به دینی و مذهبی | توضیحات[0]
برای زاینده رود که این روزها گلویش خشک است ...
اي شهر چه شد رود روانت خشكيد ؟
خاكت تب كرد و آسمانت خشكيد ؟
در حنجره ي تاج و گلوي خواجوت
آواز بيات اصفهانت خشكيد ؟
***
تب كرده زمين و غرق تاول شده است
يك عمر عذابمان مسجّل شده است
وقتي تو نجوشي ... همه سرگردانند
انگار كلاس شوق ، منحل شده است
***
حرفي بزن اي رود چه آمد به سرت
كو آن همه زايندگي و شور و شرت؟
تا كي بدنم بلرزد از روزي كه
در دست كلاغ ها بيفتد خبرت ...
***
بايد كه به اصفهان ما برگردي
اي زنده ي مهربان ما ! برگردي!
بايد كه در اين مُردگي هر روزه
روحي شوي و به جان ما برگردي
ارسال شده در چهارشنبه, 19 امرداد 1390 توسط مطهره عباسی به دلنوشته | توضیحات[0]
باغ
يه باغي بود يه روزي
روزگاري
باغي
پر از گل و پر از قناري
پر از گل اما چه گلي ؟
نازنين! گلاي پژمرده ... گلاي
غمگين...
باغي كه غنچه هاي بسته داشت و... قنارياي پر شكسته داشت و...
قناريا وقتي تو باغ مي
گشتن دمغ بودن ، حوصله اي نداشتن
صداي چه چه اونا زخمي
بود
صداي
اون مهربونا زخمي بود
هيچكي نداش يه خواب خوب و راحت گرفته بود تموم باغو آفت
اونا تو باغ ريشه دوونده بودن
ريشه هاي باغو سوزونده بودن
اون همه آفت توي باغ كه جا
كرد راه كلاغا رو به اونجا وا كرد
قناريا به گوشه اي
خزيدن
گلا
يكي يكي عقب كشيدن
جا براي كلاغ سياها وا
شد
باغ
قشنگمون چه بي صفا شد
از آسمون همه ش غبار مي
اومد صداي قار و قار و قار مي اومد
صدا به گوش باغبونا
رسيد
يهو دل نازك اونها لرزيد
گفتن همه بايد يه كاري كنيم
باغمونو دوباره ياري كنيم
يهو همه به هم تلنگر
زدن
باغبونا يكي يكي اومدن
باغبونايي مهربون تر از
ابر
با دلايي پر از غم و پر از صبر
اونا به فكر باغ زيبا بودن
فكر
قنارياي تنها بودن
طاقت پژمردگي شو
نداشتن باغبونا غصه ي باغو داشتن
طاقت نداشتن ببينن
دردشو اون روزاي پاييزي زردشو
باغ كه جاي كلاغ سياها
نبود جاي كلاغا اصلا اونجا نبود
تو باغ بايد قناريا مي
خوندن اونا بايد رو شاخه ها مي موندن
يكي از اونها خيلي مهربون
بود يه پيرمرد خوب و خوش زبون بود
حرفاش براي همه تازگي داشت براي باغ نويد زندگي داشت
نگاه پيرمرد مهــربون
بود
از
جنس ابراي تو آسمون بود
نگاش به دلهاي همه مي نشست حرفاش سكوت تلخ باغو شكست
گفت كه گلا بايد به ميدون
بيان قناريا از خونه بيرون بيان
گفت كه بايد پيروي از او
كنيم باغو دوباره آب و جارو كنيم
آفتا را بايد بيرون بريزيم
بايد
به پاي باغ خون بريزيم
خون كه بريزه آفتا مي
ميرن جوونه ها دوباره جون مي گيرن
پا شد و با كلاغ سياها
جنگيد از قار قار زشت اونا نترسيد
همه به ميدون اومدن پشت هم از خونه بيرون اومدن پشت هم
همه با هم عين برادر
بودن حسابي گوش به حرف رهبر بودن
نترسيدن از هاي و هوي دشمن با جونشون وارد ميدون شدن
درست مي گفت ... جوونه ها سر زدن بازم تو باغ قناريا پر
زدن
صداي چه چه اونا بلند
شد صداي اون مهربونا بلند شد
زمين لب تشنه ي باغ جون
گرفت زندگي از نو سر و سامون گرفت
چه باغي شد بهاري ِ
بهاري
پر از
گل و شكوفه و قناري
ارسال شده در يكشنبه, 18 ارديبهشت 1390 توسط مطهره عباسی به ترانه | توضیحات[0]